تقسیم‌بندی انواع دوچرخه براساس محیط‌ بیشتر به این جهت انجام می‌شود که دوچرخه‌سواران بتوانند با انتخاب دوچرخه‌ای مناسب، از راحتی بیشتری در زمان استفاده از آن برخوردار شوند. به بیان دیگر، در طراحی هر یک از این دوچرخه‌ها ویژگی‌هایی مدنظر قرار گرفته که آن دوچرخه را برای استفاده در محیط‌های مدنظر مناسب ساخته است.


دوچرخه‌های شهری معمولا دارای فریمی فلزی و سبک از جنس آلومینیوم و تایرهایی نازک و بدون آج هستند. این دوچرخه‌ها معمولا دنده یا کمک‌فنر ندارند. زاویه‌ی فرمان نسبت به زین و همچنین فاصله‌ی رکاب تا زین در این دوچرخه‌ها معمولا بیشتر از دوچرخه‌های کوهستان است که باعث خواهد شد کنترل دسته‌ی فرمان به شکلی راحت انجام شود؛ درعین‌حال برای حرکت در مسیرهای طولانی، به رکاب‌زدن‌های مدوام نیاز نیست.

 

دوچرخه‌های کوهستان برخلاف دوچرخه‌های شهری، تایرهای پهن‌تری دارند. این تایرها معمولا دارای آج‌هایی هستند که باعث اصطکاک بیشتر با سطح زمین می‌شود تا از لیزخوردن دوچرخه در مسیرهای ناهموار و لغزنده جلوگیری شود. دوچرخه‌ی کوهستان باید دارای دنده باشد که دوچرخه‌سوار بتواند به کمک آن به‌راحتی در مسیرهای شیب‌دار یا صعب‌العبور حرکت کند. یکی از مهم‌ترین قطعاتی که در این دوچرخه‌ها استفاده می‌شود، دوشاخ است. در واقع دوشاخ این دوچرخه‌ها باید از فلزات مستحکمی ساخته شده باشد تا در صورت فراز و فرود‌های زیاد در زمان حرکت، از صدمه‌دیدن چرخ‌ها و قطعات متصل به آن جلوگیری کند.

دوچرخه‌های هیبرید به دوچرخه‌هایی گفته می‌شود که کاربردی شبیه به دوچرخه‌های کوهستان یا شهری دارند. درواقع این دوچرخه‌ها برای استفاده در هر دو محیط کاربرد دارند؛ با این تفاوت که نمی‌توان از آن‌ها برای کوه‌پیمایی استفاده کرد و تنها مناسب استفاده در دامنه‌ی کوه یا محیط‌هایی هستند که شیب کمتری نسبت به ارتفاعات کوهستان دارند. این دوچرخه‌ها ویژگی‌هایی نظیر دوچرخه‌های کوهستان دارند؛ فقط پهنای چرخ آن‌ها از دوچرخه‌های کوهستان کمتر است.

 

بیشتر افراد دوچرخه‌های کورسی و دوچرخه‌های جاده را در دسته‌ای کلی به نام دوچرخه‌ی جاده تقسیم‌بندی می‌کنند. شاید این اشتباه به‌دلیل اشتراکات فراوانی باشد که بین این دو دسته دوچرخه وجود دارد. دوچرخه‌های کورسی و دوچرخه‌های جاده (به استثنای دوچرخه‌های جاده‌های کوهستانی) معمولا به دنده یا کمک‌فنر نیازی ندارند. همچنین باید در بدنه‌ی این دوچرخه‌ها از موادی سبک استفاده شود تا به دوچرخه‌سوار در داشتن شتاب و سرعت بیشتر کمک کند. از تفاوت‌های اصلی این دو دسته دوچرخه، نوع تایرهایی است که در آن‌ها به کار می‌رود؛ به‌نحوی‌که دوچرخه‌های کورسی دارای تایرهایی نازک‌تر نسبت به دوچرخه‌های جاده هستند؛ به همین دلیل از یک دوچرخه‌ی کورسی نمی‌توان در مسیرهای جاده‌ای با مسافت طولانی استفاده کرد.

دوچرخه‌های BMX یا دوچرخه‌های Time Trial بیشتر برای مصارف ورزش‌کارانی ساخته می‌شوند که به ورزش دوچرخه‌سواری به صورت حرفه‌ای می‌پردازند. دوچرخه‌های BMX معمولا دارای سایز فریم‌هایی کوچک هستند. این دوچرخه‌ها هیچ نوع ترمز یا کمک‌فنری ندارند. بدنه‌ی دوچرخه‌های BMX عمدتا از موادی ساخته می‌شود که وزنی سبک و استحکامی زیاد داشته باشد تا به افزایش بیشتر سرعت برای حرکات نمایشی کمک کند.

 

دوچرخه‌های Time Trial نیز همانند دوچرخه‌های BMX برای مصارف حرفه‌ای و مسابقه‌های دوچرخه‌سواری تیمی طراحی شده‌اند. این نوع دوچرخه‌ها معمولا دارای فریم‌هایی بسیار کوچک‌تر نسبت به دوچرخه‌های جاده هستند و طوقه‌ی به‌کاررفته در ساخت آن‌ها عمق بیشتری دارد که به این دوچرخه‌ها سرعت بیشتری می‌بخشد.

سنگریز نیازمندی رایگان------>sangriz.ir